Wat is volgens u de hoofdreden van armoede?

• Te laag inkomen
23.0 %
• Te hoge kosten
9.8 %
• Onvoldoende budgetteren
27.9 %
• Economische crisis
3.3 %
• Andere redenen
36.1 %
61 stemmen

Tijdens een bijeenkomst in het kader van Mantelzorg hoorde ik een profesional steeds de term mantelverzorger gebruiken. Ook die wist blijkbaar niet goed wat mantelzorg is.

 

Mantelzorgers zijn mensen die een familielid, een buur, een kennis of een vriend die gehandicapt of hulpbehoevend is, verzorgen omdat ze een persoonlijke band met elkaar hebben. Deze zorg kan afhankelijk van de behoefte van de zorgvrager langdurig en intensief zijn. Er zijn verschillende organisaties ter ondersteuning van de mantelzorger. Elk heeft een eigen definitie van wat mantelzorg precies is.

 

Nu al weer bijna 3 jaar geleden werd mijn nicht gevraagd of ze wou deelnemen aan de Amwaht training. Amwaht staat voor Allochtone mantelzorgers werken aan hun toekomst. Om een lang verhaal kort te maken, mijn nicht ging er uiteindelijk niet naar toe. Wel was die plek open en toen mocht ik die plek gaan innemen.

De bijeenkomsten waren toch op mijn vrije dag en ik was ook al mantelzorger dus wat hield mij tegen. Time management, mijn vrije dag opgeven. Maar uiteindelijk kon ik het aanbod om deel te nemen niet afslaan.

 

Ik werd wel op de hoogte gebracht de deelnemers bestonden uit vrouwen. Vrouwen die alleen de lagere school hadden doorlopen, vrouwen die werkten, vrouwen die universitair geschoold waren, vrouwen die voor hun partner zorgden en zichzelf wegcijferden, vrouwen die gehandicapte kinderen hadden en daarnaast ook voor hun echtgenoot moesten zorgen en vrouwen die voor iemand zorgden die fysieke problemen had of alleen psychische problemen of een combinatie.

 

Vrouwen die uit een dorp kwamen, vrouwen die uit de grote stad kwamen, noem het maar op Surinaamse vrouwen, Turkse, Marokkaanse en Yugoslavische vrouwen. Vrouwen die familie hadden die ze ondersteunden bij hun taak, vrouwen die verstoten waren vanwege hun partnerkeuze, vrouwen die gezond waren en vrouwen die zelf niet gezond waren....In ieder geval vrouwen. En ja dat ik trainer ben, nou ja misschien moest ik niet het achterste van mijn tong laten zien. Belangrijk was dat het om een win win situatie ging.

 

In ieder geval "so the story goes", ik werd aangemeld en aangenomen.

 

Ik heb veel geleerd van de Amwaht vrouwen en van Frank. Frank was in Amsterdam de enige man, hij stond als een van de trainers voor de groep vrouwen. Maar ik ga niet over Amwaht praten, op de website van BMP staat een link naar Amwaht waar de vrouwen uit zowel Amsterdam als Utrecht zelf hun verhaal vertellen. Alhoewel, ik vertel toch wel iets wat ik heb geleerd in die periode. Maar dan moet ik toch eerst even een zijsprong maken. Mijn jongste dochter werd mantelzorg ambassadeur en regelmatig mocht ik ervoor zorgen dat ze als ze uit school kwam ik de "snorder" mocht zijn. Ma mocht rijden en voor het gemak mocht ik ook nog wachten totdat de presentatie of de conferentie afgelopen was. Soms mocht ik als mantelzorger en deelnemer van Amwaht ook mijn ervaringen kwijt. Ervaringen over de moeilijkheden die er op mijn pad kwamen als mantelzorger maar ook over de mooie resultaten die ik kon boeken doordat ik als moeder strijdvaardig was. De hulpverleners zijn nog steeds niet heel blij met me. Ik ben de luis in hun pels de koepari. Over het algemeen is dit wat de meeste mantelzorgers ervaren, ze hebben geen erkende positie bij de hulpverleners. Nog iemand waar mee gesproken moet worden, pfff.

 

Wat ik nu in de praktijk tegen kom is dat zolang de zorg maar kan worden ontlast je welkom bent, zijn er problemen de mantelzorger (en familie) zijn welkom. Moet er vooraf overlegd worden; we hadden uw telefoonnummer niet meer, we hebben gebeld maar krgen geen gehoor (ik heb geen gemiste gesprekken), we hebben de medicatie aangepast en ja vervelend dat we dat niet vooraf hebben overlegd; we zullen er de volgende keer aan denken vooraf contact met u te maken, ja vervelend dat we dat de vorige keer ook al hebben toegezegd, we maken er een notitie van. En zo worden mantelzorgers ontmoedigd en raken ze overbelast. Want wat mantelzorgers goed kunnen is opkomen voor HUN zorgvrager, zij kennen die namelijk het beste. En de taak die ze op zich hebben genomen willen ze goed uitvoeren.

Maar enfin, ik zou vertellen wat ik geleerd had. Tijdens diverse bijeenkomsten kwamen er mensen "uit de kast".

 

Hulpverleners en deelnemers aan de conferenties of klasgenoten, als de presentatie door een jonge mantelzorg ambassadeur werd gegeven, kwamen door de dvd  "Mag ik het in uw oor fluisteren" achter dat, ook zij als kind mantelzorger zijn geweest/zijn en dat sommigen al meer dan 30 jaar mantelzorgen en niet weten dat zij mantelzorger zijn.

 

Wist u dat er mantelzorgambassadeurs zijn, of die allemaal nog actief zijn weet ik niet. Wist u dat er in elke klas minstens 3 jonge mantelzorgers zijn. Wist u dat als een kind in de klas in slaap valt dat kan betekenen dat die een mantelzorger is en niet een luilak? Wist u dat de mantelzorgambassadeurs getraind werden door Irene Gefferie om de mantelzorgers in de klas of op school te vinden en ze de weg naar de hulpverleners te wijzen. Wist u dat ze allemaal ervaringsdeskundigen zijn?

 

Wist u dat sommige mantelzorgers/ mantelzorgambassadeurs het ook goed deden op school of tijdens hun opleiding? Dat ze ondanks de zorg voor een ouder, zus, oma, buurvrouw, verslaafde vader, gehandicapte broer, zieke moeder soms uitblonken op school maar dat er ook mantelzorgers zijn die de zorg niet meer aankonden?

 

Wist u dat soms en dat is de negatieve zijde van mantelzorg, de mantelzorger als die overbelast is de zorg niet meer aankan en dat die soms "onaardige dingen" doet en wist u dat mantelzorgers soms heel veel slikken voor de goede vrede?

 

Wist u dat de kans dat de mantelzorger overbelast raakt heel groot is als ze geen tijd voor zichzelf nemen?

 

Wist u dat mantelzorgers die hun zorgvrager kwijt raken in een groot gat vallen en niet meer weten hoe ze hun dag moeten vullen?

 

Wist u dat sommige mantelzorgers NOOIT dank je wel horen en dat sommige mantelzorgers zichzelf zodanig wegcijferen dat ze zichzelf verwaarlozen? Wist u dat sommige mantelzorgers nauwelijks de deur uitgaan omdat hun zorgvrager anders in paniek raakt. Wist u dat mantelzorgers vaak vrienden kwijt raken omdat ze afspraken moeten afzeggen als hun zorgvrager ze nodig heeft? Wist u dat als uw collega zijn of haar telefoon tijdens de vergadering aan heeft en wegrent als de telefoon oplicht dat kan betekenen dat het een mantelzorger kan zijn?

Wist u dat er zowel mannen als vrouwen mantelzorger zijn, en zowel jongens als meisjes?

 

Wist u dat er veel mantelzorgers zijn die nooit de vraag gesteld krijgen hoe het met ze gaat maar dat ze altijd horen hoe gaat het nu met...?

 

Nu u zoveel weet, wat gaat u anders doen?

 

De diverse organisaties die zich inzetten voor mantelzorgers organiseren activiteiten in het kader van respijtzorg* voor de mantelzorgers op 10 november of om de dagen daaromheen.

 

En als afsluiter een mooie... Wist u dat mantelzorgers het vanzelfsprekend vinden dat ze zorgen voor iemand?

 

 

10 november is de dag van de mantelzorger.

 

Helpt u de mantelzorgers te vinden en zichzelf terug te vinden?

Soms is die mantel namelijk erg groot voor de mantelzorger.

 

Als die mantel u past, let goed op uzelf en vergeet niet dat

hulp vragen een teken van kracht en niet van zwakte is.

 

P.S. Misschien is het een idee dat u een keer tijdens i.p.v. de werkbespreking de documentaire "mag ik het in uw oor fluisteren" afdraait en dat u de mantelzorgers die u ontdekt, want ontdekken zult u ze dan zeker, een schouderklopje geeft. Het is maar een idee....

In de film/documentaire spelen de mantelzorgers zichzelf! 

*Respijtzorg 

 

 

 

 

 

 

Je moet echt kennis maken met Ellin. Zou ik eindelijk zien wie Ellin Robles nou wel was. Ja, ik hoorde zoveel over deze vrouw.

 

Ik kwam via de stichting Surinaamse vrouwen Bijlmermeer terecht in de vrouwen kawinaband Mama Kumba. De enige, en nog steeds de enige vrouwenkawinaband waar alle instrumenten door vrouwen werden bespeeld. En Ellin Robles had daar een coachende rol in gehad. Ellin was druk maar als er iets was kon ze altijd gebeld worden door de vrouwen. En de vrouwen, die waren trots op Ellin. Dus het was Ellin voor en Ellin na. Maar wie Ellin nou was, ik was benieuwd.

 

Ik werd door Irene meegetroond naar Hortus waar Ellin directeur was. Toen we aangaven dat we voor Ellin kwamen werden we naar haar kantoor meegetroond. Ik zag een vrouw met rasta vlechten die haar hond onder de tafel schoof. Lola blijf rustig zitten. Ai komen jullie binnen. Lola go sdong (blijf zitten). Was dat nou Ellin? Ja dat was Ellin.

                                      Ellin Robles r.i.p.

 

De ontvangst was zeer prettig, ik met mijn stomme kop dacht dat we er binnen een uur weer weg zouden zijn. We hadden Ellin gestoord op haar werk en die vrouw was druk. Mooi niet... voor Irene maakte ze tijd en ik was natuurlijk welkom. En had ik maar voor een uur parkeergeld betaald?

 

Mang wacht even; haar assistent werd erbij geroepen en ik kreeg een heleboel munten mee om de parkeerautomaat te vullen. Urennnn later vertrokken we. Ellin ging ook maar richting zuidoost en dat met haar Canta. Ellin vertelde trots dat niets haar weerhield als ze ergens naar toe wou gaan. Met haar Canta ging ze overal naar toe, met Lola. 

 

Regelmatig kwam ik Ellin tegen, ook in de raadsvergaderingen in zuidoost toen ik nog geen duo was. Elvira Sweet heeft denk ik peentjes gezweet als ze Ellin de raadszaal binnen zag komen. Toen ik duoraadslid werd voor GroenLinks, heeft Ellin een hartig woordje met me gesproken. Ik moest me voor de mensen inzetten en ze was er trots op toen ik de politiek in wou gaan. Dat was het moment dat ik erachter kwam dat Ellin namens GroenLinks kandidaat was geweest voor de tweede kamer. (dit speelde zich af voor het google tijdperk)

 

Toen we in het Vrouwen Empowerment Centrum (VEC) een training voor de vrouwen wilden geven werd Ellin benaderd. Natuurlijk werkte ze mee aan de training fondsenwerven en projecten schrijven. Ze kwam nog met goede trainers op de proppen. De training was een succes. Toen er tijdens een van de trainingen een insluiper in het gebouw bleek te zijn en wij met zijn allen, hoe haalden we het in ons hoofd, achter die inbreker aangingen rende Ellin met ons mee. Een van de adviezen die Ellin ons gaf was dat wij ons hard moesten maken voor een fonds bedoeld om zwarte vrouwen te stimuleren. Dat was Ellin.

 

Tijdens de verkiezingscampagne was er een meeting in Kwakoe, later podium Kwakoe. Ellin was iemand die je niet de mond kon snoeren, ze was eerlijk, ze gaf haar mening en dan moest er ook geluisterd worden. Stoppen kon je haar toch niet, zolang ze niet uitgesproken was bleef ze doorgaan. Ellin ging tekeer over met name 1 foto die in Kwakoe hing, alle foto's waren van mensen die iets betekend hadden en waren overleden. 1 foto niet, dat van Desi Bouterse. Dat was Ellin.

 

Ellin Robles was een vrouw die er trots op was dat ze lesbisch was, ze kwam ook voor alles en iedereen die "anders" was op, en dan maakte het niet uit of het om homosexualiteit of om geloof of uiterlijk ging. Ellin gaf gevraagd en ongevraagd advies. Ze zette zich in voor wat zij als onrecht bestempelde. Ellin kwam op voor de underdog. Dat was Ellin.

 

Aan Irene gaf ze 2 instrumenten, een hari en een koti, omdat ze ervan overtuigd was dat Irene de instrumenten nodig zou hebben om vrouwen in de muziek te stimuleren. Ellin was ook directeur van het muziekpakhuis, muziek daar kon je je mee uiten. Dat was Ellin.

 

Ellin haar zus was jarig. Ze regelde al het eten en Irene en ik mochten mee dan konden we een scetsje doen. Ellin kon goed zingen, de gasten genoten en Ellin genoot nog meer. En er was eten in overvloed, gelukkig had Ellin zoals altijd bakjes geregeld zodat de restanten meegenomen konden worden. Ellin was gul. Dat was Ellin.

 

 

Ellin heeft veel vrouwen gecoacht, gratis. Ze was er voor ze. Ellin was ook betrokken bij de oprichting van het Vrouwen Empowerment Centrum samen met wijlen Hilly Axwijk. Ellin was ook lid van Women inc. Ze heeft gewerkt bij diverse blijf van mijn lijf huizen.

 

Een vriendin die ik belde over Ellin zei net tegen me: " Ellin was een meester in het herstructureren, dat kon ze als geen ander. Ze was er geknipt voor."

 

Er schijnt ook een boek van Ellin te zijn verschenen, dat naast de colums die ze schreef voor het Parool. De titel van het boek: "Doen we het samen of niet", zegt heel voor over hoe Ellin communiceerde. Ellin was ook juriste.

 

Eigenlijk wat kon Ellin niet?

 

Ik schrijf dit en eigenlijk denk ik het antwoord te weten. Ellin was niet tactisch.

 

Ellin was een scherpe, slimme, lieve, behulpzame, eerlijke, krachtige vrouw, recht door zee en creatief.

 

Een ding was Ellin niet, Ellin was niet tactisch.

 

Ellin was Ellin. Ik hoop dat het door Ellin geadviseerde fonds er snel komt. En dat het naar Ellin Robles wordt vernoemd. Ellin verdient dit.

 

Ellin Robles was een dyadya oema.

 

 

 

Vorige week kreeg ik een mail, nou daar krijg ik zoveel van op een dag. Wat was hier dan zo bijzonders aan?

 

De lagere school heb ik in Suriname gevolgd evenals de eerste klassen van de MULO. Ik zat op een katholieke school, streng; no nonsense en vooral je best doen. Ik zat op de Maria Immaculata school, een meisjes school en tegenover onze school was de Leonardus school. We werden gedrild om goede mensen te worden in de maatschappij.

 

Een van mijn schoolvriendinnen was Nita. Ik trok met haar op, mijn zus trok met haar zus op en mijn grootmoeder was nog dikke vriendinnen geweest met hun moeder. Tante Nette wist mijn grootmoeder te vertellen, had voor Surinaamse begrippen en zeker in die tijd, de 50er jaren de grootste bruiloft gehad, bruidsmeisjes; bruidstaart toren hoog, volgauto's groot feest, alles was er. Maar dat is een ander verhaal; ik had het over haar dochter Nita. Picture....... katholieke meisjes school, uniformen en hoge temperatuur. Nou wat doe je dan? Veel drinken. Je kon op school soft ( limonade) kopen en vlak naast de school had je een mevrouw die broodjes verkocht en bami. hmm. Ik proef het nog. Lekker.....Alleen we mochten het schoolterrein niet verlaten. De oudere meisjes hadden ontdekt dat waar de kleuters waren de seurs ( nonnen) niet zo alert waren. We konden dus naar buiten sluipen, om de kerk heen lopen en weer in de hoofdstraat uitkomen om vlak naast school de bami te gaan eten. En we aten brood met bami, zou ik nu niet meer doen maar toen was het HET. O.k. we hadden dus onze broodjes gekocht, die mevrouw verkocht trouwens ook broodjes met zoutvlees en kouseband en natuurlijk brood bakkeljauw, en omdat de seur te lang bij het poortje bleef hangen konden we niet naar binnen. We konden dus niet naar het toilet gaan na de grote pauze.

 

Omdat Nita het steeds benauwder kreeg vroeg ze aan de juf of ze naar het toliet mocht. Er waren een paar juffen, die niet het klooster in waren gegaan, die ook les gaven. De juf die orde moest houden weigerde omdat er anders nog meer meisjes naar het toilet zouden willen. Nita keek steeds banauwder en vroeg nogmaals om naar het toilet te gaan, wederom werd haar dat geweigerd. Omdat ze het niet meer kon inhouden stond ze op, ging voor de lessenaar staan en vroeg nogmaals aan de juf of ze aub naar het toliet mocht. De juf begon te schreeuwen, inderdaad pedagogisch niet verantwoord. Nita mocht de klas niet uit, kon het niet meer houden en zakte voor de lessenaar in elkaar en plaste........

 

Alle meisjes schreeuwen, zo erg haar uniform was nat; de juf was wreed ze kon toch zien dat Nita het niet meer kon inhouden? De juf realiseerde zich dat ze zichzelf in de nesten had gewerkt. Nita's moeder was niet de makkelijkste. Ze werd eigenlijk nooit naar school geroepen maar als er iets niet goed ging, ze kwam voor haar kinderen op. Juf had Nita haar verzoek niet serieus genomen en nu moest Nita met naar plas ruikende kleding naar huis of ze moest met reserve kleding naar huis. Either way haar moeder zou woest worden....

 

Nita mocht zich gaan douchen kreeg reserve kleding aan en een plastic tasje met de naar urine ruikende kleding. De volgende dag was onze aandacht gericht op de poort, Nita had aangegeven dat haar moeder naar school zou komen. Hmm problemen voor de juf. Die zag de bui al aankomen en zodra ze Nita's moeder in het zicht kreeg werd het hoofd van de school erbij gehaald. Die kon dan als buffer dienen. Tante Nette, heeft de juf "gediekt" verbaal flink er van langs gegeven., ze beloofde de juf nogmaals langs te komen als er ooit nog zo iets met haar kind gebeurde.  Juf heeft de boodschap begrepen en vanaf dat moment konden de meisjes naar het toilet gaan als ze moesten.

 

Kreeg ik nou een mail van Nita? Neen die zit ergens op Curacao bij mijn weten.

Ik kreeg een mail van een andere vriendin, Hortence ze was via via op mijn weblog terecht gekomen en omdat we mekaar al een tijd niet hadden gezien in zuidoost, wou ze weten hoe het met me ging. We hadden het over de juf die we in de vijfde klas hadden, juf Joyce. Juf Joyce woont ook in zuidoost en die kom ik af en toe tegen, vertelde ik aan Hortence. De volgende dag in de metro zie ik Juf Joyce de wagon binnenkomen. Ik vertel haar dat het wel heel toevallig is, de dag ervoor had ik met Hortence gesproken en dat we hebben het gehad over een reunie organiseren. Ook juf Joyce lijkt dat leuk, ze had zoveel leerlingen in de klas gehad en regelmatig kwam ze oud leerlingen tegen. Gelukkig waren die allemaal goed terecht gekomen.

 

Nou dus weer terug naar Hortence, die is ook heel goed terecht gekomen. Hortence heeft in zuidoost diverse kinderdagverblijven en een naschoolse opvang onder de naam Hortenz.

Kijk eens op haar website: http://www.hortenz.nl.

 

Of de reunie er komt, we willen wel. Ik kom af en toe 3 andere mede leerlingen tegen en inderdaad ze zijn ook goed terecht gekomen. Ria, Noorke en Jennie.

 

Het is een begin, de reunie komt er wel.

 

Vanavond is de nieuwjaars receptie van stadsdeel zuidoost. Lees ook de weblog van Roy Ristie hierover. Ik ga er naar toe ondanks een lichte blessure. Zal wel niet zo kunnen swingen als de afgelopen jaren. Ook D66 heeft een nieuwjaarsreceptie. Misschien treffen we elkaar ook daar?

15 januari nieuwjaarsreceptie D66 Amsterdam

 

Op 1 juli 1863 werd aan ongeveer 35.000 slaven in Suriname de vrijheid geschonken. Vrijheid in die zin dat de ex-slaven nog 10 jaar tegen een laag loon moesten blijven werken voor de slavenhouders. De slavenhouders kregen als vergoeding per slaaf een bedrag van 300 Nederlandse guldens.

 

Ondanks dat werd de afschaffing wel als een mijlpaal gezien en wordt het jaarlijks herdacht. Er vinden herdenkingen plaats in Suriname, in Nederland maar ook in andere landen waar nazaten van de slaven uit Surinamers zich bevinden.

 

Op 30 juni was er op het Suriname plein een bijeenkomst in het kader van de dag van het besef. Roy Riste raadslid van D66-OZO was een van de initiatief nemers voor deze herdenkings bijeenkomsten en is voorzitter van de daartoe opgerichtte stichting. Zie ook Roy zijn weblog. Op het Suriname plein is een aantal jaar geleden een monument van besef geplaatst. Het ontwerp van de boom des levens was van de kunstenaar Henry Renfurm. Deze talentvolle kunstenaar heb ik tijdens een bijeenkomst een pentekening van de voorzitter van die organisatie zien maken. Het leek op twee druppels water.

 

Ik was uitgenodigd bij het Ninsee op 1 juli. Het Ninsee, Nationaal instituut voor Nederlands slavernij verleden en erfenis is gevestigd in een bijgebouw van de Muiderkerk, tegenover het Oosterpark. Ik ontvang naast hun nieuwsbrief regelmatig uitnodiging voor bijeenkomsten/presentaties. Ook tijdens mijn vakantie in Suriname ruim 2 jaar geleden kreeg ik toevallig een uitnodiging om een expositie in het Fort Zeelandia te bezichtigen. Het Ninsee had volgens mij ook daaraan meegewerkt.

 

Namens het demissionair kabinet heeft minister Rouvoet op 1 juli tijdens de herdenkings bijeenkomt: "Nederland betreurt het leed dat is veroorzaakt door slavernij en kolonialisme. Voor een betere wereld moeten we leren van het verleden, en ook onze jeugd hierover vertellen. Daarom moeten we blijven herdenken. Vandaag. Morgen. En overmorgen."

 

Of hiermee het verzoek  om de herstelbetalingen van tafel verdwijnt, ik durf het niet te zeggen. 

 

In ieder geval ik ben naar het Oosterpark geweest waar ik diverse collega's, vrienden en kennissen tegen kwam. Veel afleggers en andere bekenden uit de politiek, kunst maar ook collega's.

 

Verworven en Verdiende Vrijheid. In ieder geval het moment om mensen om hun mens zijn te waarderen. 1 juli vervangt 5 mei niet. Ze kunnen mijn inziens goed naast elkaar bestaan.

1 juli wordt ook wel Keti Koti genoemd, verbreken van de ketenen. Alle ketenen! 

 

 

Vandaag 60 jaar geleden geleden viel Noord Korea Zuid Korea binnen.

Wat velen zich niet realiseren is dat er vele Surinamers hebben meegevochten in die oorlog.

 

Op 9 Juni belde ik mijn moeder die jarig was. Ze had aangegeven niets met haar jaardag te willen doen ondanks dat ze 70 jaar werd. Het is bijna gebruikelijk dat mensen hun bigi jari vieren. Maar zij had toen ik haar dat enkele maanden geleden vroeg aangegeven dat ze haar jaardag niet groots wou vieren. 

 

Na de felicitaties kwamen de gebruikelijke nieuwsjes van de familieleden en de ontwikkelingen uit Suriname. Mijn moeder is van huis uit telefoniste telexiste. Ze heeft gewerkt bij de LTT ( 's Lands Telegraaf en Telefoondienst) wat later Telesur werd. Met mijn moeder door de stad lopen betekent een half uur over 50 meter doen. Ze kent volgens mij de hele stad, en anders kent ze de buren en de neefjes, nichtjes, tantes, ooms, grootouders, whatever, ze kent volgens mij ook de hond.....

 

In ieder geval ze had nieuws, oom Bert was door mijn broer in zijn huis gevonde. Mijn broer vond gelukkig een telefoonnummer van een dochter van hem en hij  had haar gebeld dat het niet goed ging met haar vader. Die dochter had hem opgehaald, o ja en hij zou opgenomen zijn, ze wist alleen niet in welk ziekenhuis.

 

Ze wou op haar jaardag uit gaan zoeken in welk ziekenhuis oom Bertje was opgenomen. Ik heb haar geadviseerd dit uit te stellen tot de volgende dag, dat zou ze doen zei ze. Ze was volgens mij echt niet van plan zich daaraan te houden.... Ik moest wel mijn tante bellen dat hij was opgenomen. Neen, het was niet ernstig hij had vaker problemen met hoesten, zijn longen.

 

Ik belde mijn tante, aan wie ik vreemd genoeg een paar dagen daarvoor had gevraagd of ze wist hoe het met Oom Bertje ging. Tante ging zijn zus en de rest van de familie op de hoogte brengen dat oom Bertje was opgenomen.

 

De volgende dag weer gebeld om te vragen hoe haar jaardag verlopen was en hoe het nu met oom Bertje ging. Oom Bertje was over de 80 maar het bleef oom Bertje, volgen mij zei niemand oom Bert. Nou ze zou er later op de dag achter gaan en oja ze had toch een leuke jaardag gehad. Mijn broer had haar met van alles en nog wat verrast.

 

De daaropvolgende dag werd ik gebeld, mijn moeder had slecht nieuws. Oom Bertje was overleden. Mijn moeder die een haat liefde verhouding met oom Bertje had was erg geemotioneerd. Oom Bertje die ook wel Korea werd genoemd was een ondeugende man. Hij had ooit eens koeien geverfd in bonte kleuren en die verkocht als bonte koeien. Mijn moeder had ondanks zijn streken een zwak voor hem.

 

De laatste keer dat ik oom Bertje zag was bij mijn moeder thuis, hij had gehoord dat ik in Suriname was en kwam me opzoeken. Mijn moeder kwam me wakker maken, oom Bertje kwam eraan. Ja, ja ik kom eraan. Neen zij mijn moeder direct komen, anders verhuist hij het hele huis en gek genoeg zie je er niets van. Beneden aangekomen begroette ik oom Bertje, mijn moeder mopperde op hem, hij had haar mes -groot duur en vooral scherp mes, meegenomen. Ze was boos op hem. O ja hij had ook kippen genomen zonder haar toestemming. Oom Bertje beklaagde zich bij mij. Hij had honger en mocht niet eens een kip van zijn nicht meenemen. Dat het niet om een kip ging vergat hij gemakshalve. 

 

Oom Bertje wist dat hij op me kon rekenen, ma die paar kippen. Je kon hem toch geen honger laten leiden... De zaak was afgehandeld volgens oom Bertje, mijn moeder wist toch dat hij van haar hield. O, ja en dat mes had ze toch al teruggenomen dus waar spraken we over. Oom Bertje richtte zich naar mij, hij had een horloge "beteld". Nou het was toch niet wat hij had verwacht, het horloge dat ik de vorige keer voor hem had meegenomen, daarvan was de batterij na een paar dagen leeg. Mijn moeder had me al verteld dat hij het waarschijnlijk had verkocht, waarom zou hij nu anders weer hebben aangegeven dat ik een horloge van hem wou, die van mijn broers waren goed en deden het nog steeds.

 

Ja waarom de titel van dit stuk Korea heet? Ik vertelde een keer aan iemand over mijn oom en zijn streken. Nou hij was bekend, hij werd Korea genoemd. Ik wist dat hij had meegevochten in de Korea oorlog maar dat ze hem zo noemden wist ik niet. Oom Bertje had in Korea meegevochten, hij was oorlogsveteraan. Hij had veel meegemaakt in die oorlog en het leek alsof hij zijn gevoel was kwijtgeraakt of had afgesloten. 

 

Ik kende hem onder een andere bijnaam Agabi. Ik heb ooit de uitleg gekregen hoe hij aan zijn bijnaam kwam. Ben ik alweer vergeten, hij hield niet van die bijnaam.

 

Ondanks dat hij gevoelloos leek, oom Bertje had een zwak voor zowel mijn moeder als voor mij. Mijn moeder heeft hem eens laten opsluiten door de politie, ze had zinkplaten voor het ouderlijk huis gekocht en oom Bertje had die doorverkocht. De politierechter zag de familienamen en vroeg mijn moeder om opheldering. Die gaf aan dat ze heel veel van oom Bertje hield maar dat het nou een afgelopen moest zijn met de dingen die hij deed. Of de rechter hem maar wel wou straffen maar niet te lang, wellicht dat hij de periode die hij in voorarrest had gezeten als straf kon krijgen. De rechter ging daarmee akkoord, het was een familiezaak. Toen oom Bertje voorkwam en hij vervolgens werd vrijgelaten sprong hij een gat in de lucht. Hij vertelde aan mijn moeder dat hij wel erg vreemd vond. Toen mijn moeder het hem uitlegde begreep hij de les, niet dat dat lang duurde. Hij had haar zwakke plek gevonden. Ook in de periode dat oom Bertje in voorarrest zat werd er voor hem gezorgd. Mijn moeder kookte en bracht hem eten........ Er waren familieleden die het mijn moeder kwalijk namen, weer anderen vonden dat ze correct had gehandeld. Oom Bertje wist echter dat hij altijd bij haar terecht kon.

 

Ook mijn broertje had een zwak voor hem. Hij had oom Bert wel uit het huis gezet omdat hij herhaaldelijk al zijn eten had opgegeten, en geen rekening met hem hield. Had mijn broer iets geplant, de oogst zag hij niet, vaak dank zij oom Bertje. Oom Bert had het voor elkaar gekregen dat hij een paar huizen verder kon wonen, hij hield van Commewijne. Oom Bert was een harde werker, hij heeft altijd het erf tot in de puntjes onderhouden.

 

Als oom Bertje iets uit had gehaald met mijn broer en die boos op hem was, sprak oom Bertje hem aan. Jongen, je kan je oom niet zo voorbij lopen kom je oom groeten.  Mijn broer die afwisselend op Commewijne en Saramacca zat hield hem toch een beetje in de gaten. Hij was het die oom Bertje ging opzoeken toen hij hem een paar dagen niet buiten had gezien. Op zijn roepen werd niet gereageerd, misschien was oom Bertje inde stad. De deur stond echter op een kier en mijn broertje ging naar binnen waar oom Bertje danig in de war bleek te zijn. Hij had niet gegeten, dus mijn broertje zorgde ervoor dat hij iets at en dat zijn dochter op de hoogte werd gebracht.

 

Terwijl oom Bertje in het ziekenhuis lag, overleed er een andere dochter van hem.Het werd hem wel geprobeerd te vertellen, maar de indruk bestond dat hij het niet begreep. Oom Bert was ondanks zijn leeftijd, heel alert. Zowel vader als dochter zijn op dezelfde dag overleden.

 

Egbert Caupain, geboren Rosheuvel, Oom Bertje, Agabi, Korea, heeft daarom de herdenking van vandaag niet mogen meemaken. Ik zal hem missen !!